donderdag 11 januari 2018

OORLOG met Veilig Thuis'!

Een ieder die wel eens met mij geskyped heeft, weet dat ik daarin heb staan 'schaf Kerst af.... en laat het eens alle dagen VREDE zijn, in plaats van 1 dag per jaar...!'

Na het zien van de raportage van Zembla van 12-12-2017 (en de uitzending van RTV-Utrecht van 13-11-2017) met betrekking tot 'jeugdzorg', 'Veilig Thuis' en hun leugenindustrie. Mijn reactie: !@$#%@#!!**& F*** #@#!^&%..…..! .

Sorry, ik had ooit gesteld dat hier alleen netjes geschreven zou worden, ik heb enige zelfcensuur toegepast op deze gedachten. Kortom: het is nu OORLOG.


Waarom oorlog?

'Veilig Thuis' pretendeert zorg te dragen voor veilige thuissituaties onder het mom van 'wij brengen jeugdzorg'. Het tegengestelde gebeurt: bezorgde ouders worden als kindermishandelaren neer gezet, vals beschuldigd en ook nog eens aangeklaagd wegens 'poging tot moord' op hun eigen kinderen. Wat nóg erger is in het geval van deze rapportage: Veilig Thuis weet een kinderarts zodanig onder druk te zetten, dat een kind in zeer ernstig levensgevaar werd gebracht en, u begrijpt het al, ouders kregen ook nog eens de schuld. Ik zal proberen dit medisch ingewikkelde geval uit te leggen. Ik waarschuw u, geachte lezer, het zal ook uw bloeddruk doen stijgen enz. enz....

Een kind groeit slecht. Ouders gaan via hun huisarts of consultatiebureau naar een echte kinderarts in een academisch ziekenhuis uiteindelijk. Het kind verdraagt geen voedsel door de darm en krijgt TPV, dit is 'Totale Parenterale Voeding', = 'voeding buiten de darm om' anders gezegd, per infuus. De voedingslijn breekt door het toedoen van een verpleegkundige. Er ontstaat een infectie.... Veilg thuis wordt door het ziekenhuis in kennis gesteld.... VT adviseert: ouders weghalen bij het kind, 'onverklaarde infectie' betekent dat ouders het hebben gedaan, behalve als dat is uitgesloten.... Het gaat verder: nadat ouders zijn uitgesloten zet VT de kinderarts onder druk om alle voeding gewoon door de mond toe te dienen, via de darmen dus...
Het gaat mis: het kind zwelt op, heeft ernstige pijnen.... het gaat verder mis: het kind 'poept' een stuk darm uit.... er volgt direct intensive-care opname en een zeer zware operatie, waarbij een stuk darm werd verwijderd.... De kinderarts, onder druk van de VT-'vertrouwensarts' stelt dat juist doorgegaan moet worden met voeding op de normale manier, maar dan in kleinere hoeveelheden.... het gaat weer mis en ouders nemen de maatregel om het kind door een ander, ook academisch, ziekenhuis te laten onderzoeken. Het kind in kwestie blijkt een zeer zeldzame ziekte te hebben en verdraagt alleen TPV het kind herstelt zodanig dat het gewoon thuis verzorgd kan worden en komt ook thuis, ondanks alle tegenwerking van VT. Toen het kind thuis kwam, op uitspraak van de rechter(!) deed VT een 'aangifte van poging tot doodslag' tegen de ouders. Die ouders werden 2 jaar later (!) opgepakt en in de politiecel gezet voor 3 dagen.... Toen werden ze vrijgelaten en 1 jaar later pas werd de zaak geseponeerd ('gebrek aan bewijs')....

Tot zo ver het globale verhaal.

Mijn woede: VT presteert het, alleen en uitsluitend om zijn eigen gelijk ('ouders mishandelen hun kind, ouders lijden aan 'Munchausen by Proxy' en doen aan PCF (Pediatric Condition Falsification = kind ZIEK maken...)) te halen en brengen, bewust, een kind op het randje van de dood....Mw. Raat, vertrouwensarts van VT, heeft de regie en is daar nog trots op ook...  (zou ze ook zo denken over haar veroordeling + verdere klachten bij het RTvG?)
In de uitzending werd een tweede zaak besproken met zeer grote overeenkomsten: verpleegkundige incidenten, ouders kregen de schuld, dossiers werden vervalst (door VT) en alles werd in het werk gesteld om het kind van zijn ouders te scheiden en liefst levenslang UHP....

Nu is mw. Schoonenberg, voorzitter van de vertrouwensartsen van VT,  bezig met een 'voorlichtingscampagne' voor mensen in de zorg en onderwijs om PCF te herkennen en daaraan werkt de vertrouwensarts te Utrecht, mw.Anne-Marie Raat hard aan mee en een ander vertrouwensarts, mw. Patries Worm, is zelfs bezig met een promotieonderzoek op PCF.... Dat is uiteraard moeilijk als het een verzonnen ziektebeeld betreft: zelfs de kinderartsen in de rapportage stellen dat het hooguit 1 keer in de paar jaar voorkomt en sommige profs kindergeneeskunde het in hun hele beroepsleven niet zijn tegen gekomen... maar nu 'moet' het minstens ca. 600 x per jaar voorkomen, aldus mw. Schoonenberg! Er zijn namelijk maar ca. 100 meldingen en het moeten er meer worden!

De verzonnen ziekten van 'jeugdzorg'

Ik memoreer hierbij en paar ernstige ziekten die jeugdzorg zo in de loop der jaren gepromoot heeft, met alleen en uitsluitend het gevolg dat kinderen in de jeugdzorgindustrie terecht kwamen met alle gevolgen van mishandeling en het structureel aanwezige seksueel misbruik daar binnen.

Ik noem:
  1. 'Incest herkenning' met vooral 'levensechte poppen'. ca. 1988. Resultaat: 'Bolderkar-affaire' (nu Trivium geheten!!) met '14 gevallen'... Uiteindelijk vele gestrande huwelijken, geen enkel incest geval en veel menselijk leed aan kleine kinderen door de geruïneerde gezinnen..
  2. 'Niet leerbare ouders'. Rondom 1995 zeer populair in de jeugdzorg-industrie. Schrijf dit op als jeugdzorg-medewerker en het wordt praktisch gegarandeerd een Onder Toezicht Stelling (OTS) en meestal een Uit Huis Plaatsing (UHP).
  3. 'ADHD' Zelfs de bedenker van de term ADHD gaf toe dat hij dit maar verzonnen had. Het was ook een goede stempel voor méér PGB, méér 'zorgpunten' voor het onderwijs en zeer goed voor de farmaceutische industrie. Dat het leidde tot emotionele afvlakking, vroegtijdige dementering, verslaving, werd maar even onder tafel gewerkt...... Hoeveel kinderen hadden niet voor hun 18e het stempel ADHD en willen er nu zo snel mogelijk van af, o.a. vanwege het rijbewijs (Men moet iedere 3 jaar onderzocht worden door een psychiater als men ADHD heeft en wil autorijden...!) Let wel: er bestaan wél kinderen die erg druk zijn, er bestaan wel degelijk gedragsgestoorden, maar het stempel ADHD werd naar mijn mening gewoonweg misbruikt.
  4. 'Borderline'. In de hele medische wereld wordt getwijfeld aan het bestaan van dit ziektebeeld, bovendien bestond er een 'BL-persoonlijkheidsstoornis' en 'BL-persoonlijkheidskenmerken', Die laatsten heeft iedereen een beetje, zoals 'snel van mening veranderen', 'onbegrepen zaken doen', 'impulsief handelen', enz. Volgens BJZ was het een epidemie die in vele dossiers gebruikt is om kinderen UHP en jarenlang te scheiden van hun ouders.
  5. 'Hechtingsstoornissen'. Dit lijkt zelfs een door jeugdzorg verzonnen syndroom, in de medische praktijk komt dit zelden voor, met name bij kinderen die vlak na geboorte lange tijd in het ziekenhuis geweest zijn. Bij jeugdzorg komt deze stoornis als een epidemie voor die het noodzaakt om kinderen van hun echte ouders te scheiden. Men plakt dit etiket namelijk op kinderen die graag bij hun ouders zijn en dank zij (de leugens van) 'jeugdzorg' (i.s.m. de rechter) uit huis geplaatst worden en van de ene instelling naar de andere gesleept worden (soms 5 x in 1 jaar!!) dan wel van het ene pleeggezin naar het andere.... die kinderen vertrouwen niemand meer, durven niets als hun eigen 'veilige omgeving' te zien en laten vaak dwars gedrag zien..... '. 'Hechtingsstoornissen' zegt jeugdzorg dan, want: 'kind moet hechten aan pleeggezin', DUS de echte ouders mogen hun kinderen niet zien....! Alsof een kind vreemden gaat accepteren als zijn / haar echte ouders! Waanzin en pure kindermishandeling!
    Vreemd is hierbij ook dat 'hechtingsstoornissen' alleen een rol zouden spelen als het om terugplaatsing naar de echte ouders gaat, om kinderen van het ene naar het andere pleeggezin dan wel instelling te verplaatsen speelt dit geen enkele rol: kinderen worden vaak zonder enig afscheid te mogen nemen weggerukt!
  1. 'Kindermishandeling' en de 'wet meldcode': in 2012 was er een speelgoed fabrikante, mw. Liliane Limpens, die haar brood meende te verdienen met de ontwikkeling van de 'Poppenvilla' van ca. 1800 € Jeugdzorg vond dit fantastisch en promote die breeduit. In 2 weken hebben enkelen, waaronder ikzelf, meegewerkt om een eind te maken aan die onzin.... Met de Poppenvilla zouden namelijk klasse-assistenten, leraren en jeugdzorg-medewerkers kindermishandeling kunnen herkennen en daarvan, uiteraard, melding doen aan BJZ / VT.... Zie verder de overeenkomst met item 1, de 'incestherkenning'!
  2. 'Loverboy-problematiek'. Ook iets van de laatste jaren, maar in plaats van daders te corrigeren worden slachtoffers onder het mom van 'bescherming van het kind' opgesloten in jeugdgevangenissen en in het ergste geval bij het bereiken van de 18e verjaardag, afgeleverd bij de loverboy..... (Waarom geen weerbaarheidstrainingen en begeleiding voor meisjes en ze thuis laten wonen bij de ouders? NEEN... opsluiten is beter aldus BJZ....!)
  3. 'Munchausen by Proxy', met als gevolg PCF. Een uitermate zeldzaam ziektebeeld dat nu als een soort epidemie kennelijk door Nederland waart.....

Over deze laatste ziekte gaat dit artikel. Dit zou namelijk een epidemie kunnen worden: het was uitermate zeldzaam, hoogleraren spraken van enkel gevallen in hun hele carrière, nu ca. 60 meldingen per jaar, aangewakkerd door Veilig Thuis middels voorlichtingsbijeenkomsten en de noodzaak voor mw. Patries Worm voor haar promotie.

 Zie dit artikel van 5-4-2015 van Brandpunt Reporter en de rapportage van Eenvandaag van 9-9-2017 en hier een analyse., waar u de uitvluchten van zowel dhr. T. Klijn (directeur Veilig Thuis) en mw. Patries Worm (de vertrouwensarts van VT die graag wil promoveren op PCF). Beiden zeggen in feite NIETS alleen herhalen dat ze zo goed voor de veiligheid van kinderen opkomen, maar hebben geen antwoord op de woorden van de arts van VT die zegt dat hij hoopt dat een kind ernstig ziek zou worden. Vreemde zaak.

Enige opmerkingen

De mening van deskundigen

De beschuldigingen richten de ouders (rapportage Zembla) zijn in geen van beide gevallen afkomstig geweest van de behandelende kinderartsen. Wel hebben deze meldingen gedaan op grond van de Wet Meldcode: bij een onverklaarbare slechte conditie van een kind dienen zij dit te melden.....

De visie van de geraadpleegde hoogleraren:

In de Eenvandaag rapportage stelt prof. Sauer dat er alleen maar naar één conclusie wordt toe geredeneerd. Ook blijft ontlastend bewijsmateriaal als dat een moeder maar liefst 5x door een psychiater als stabiel wordt beoordeeld zonder enige aanwijzing op Munchausen, dat er toch sprake is van PCF. Men bleef ook hier maar doorgaan met beschuldigingen, zelfs met aangifte bij de politie, om maar hun gelijk te krijgen.

Hierbij ga ik niet alles vertellen wat na te lezen is op deze site:

Toch licht ik enkele zaken uit:

Prof. Van Koppen heeft sterke twijfels over de manier van bewijsvoering door VT: men presteert het volgende: in opdracht van VT worden TWEE zaken omtrent de zorg voor het kind gewijzigd te weten: men scheidt de ouders van het kind én men geeft het kind een andere medische behandeling. Als het dat beter gaat met het kind dan is 'dus' bewezen dat de ouders de boosdoeners waren.... Dit presteerde men in beide in de rapportage getoonde zaken!!!! Waar is het bewijs? Nergens, maar VT gebruikt dit wél om ouders valselijk te beschuldigen.

De belangrijkste zaken zijn echter dat prof. van Koppen stelt: “Het lijkt er op dat Veilig Thuis alleen maar uit is op het uit huis plaatsen van de kinderen”

Dit heeft deze prof. goed gezien: bij het UHP verdient men aan de kinderen, bij het bij de ouders laten verdient VT niets meer. Bovendien, sinds de transitie, moet men bij eventuele hulp thuis maar afwachten of gemeenten VT inhuren voor de hulp, heeft de rechter echter een uitspraak tot UHP gedaan, dan blijft het geld van gemeenten naar VT doorstromen... mooi toch? Veel gemeenten hebben dit pas laat in de gaten gekregen. Daarom is er sinds 1-1-2015 een extra intense jacht op kinderen, en zijn de budgetten van gemeenten voor   'jeugdzorg'  ontoereikend!
De 'jacht' op kinderen is zelfs zó intens dat in Nederland maar liefst 48x zo veel kinderen UHP worden dan in België bijvoorbeeld. Wil dit zeggen dat de Nederlandse ouders maar liefst 4700 % 'slechter' zijn dan de Belgische? Och, met de waarheid wordt het niet zo nauw genomen.....
Nederland heeft hiermee het hoogste aantal uit huisplaatsingen van de gehele westerse wereld.....!!! Toch een record om trots op te zijn, VT? (Of niet?)

Veilig Thuis: men zou denken, als buitenstaander, dat deze eerst gedegen onderzoek doen, te beginnen aan het kind in kwestie. NEEN: er worden beschuldigingen geuit ZONDER enig ONDERZOEK! Geen van de vertrouwensartsen heeft enig eigen onderzoek gedaan. Wat wél gebeurt is, is veel erger: ze hebben gewoonweg een vermoeden of aanwijzing bestempeld als 'feit' en er zaken aan toegevoegd dan wel weggelaten. Ik noem hier concreet het 'breken van de voedingslijn'... OUDERS kregen de schuld, terwijl uit het verpleegkundig verslag bleek dat een verpleegkundige dat gedaan heeft...
'Besmetting met darmbacteriën': een 'octopus' (verbindingsstuk van infuusslangen) was losgeraakt en het kind had zichzelf onder gesmeerd met ontlasting..... OUDERS kregen klakkeloos de schuld, VT nam niet eens de moeite om het verpleegkundig verslag in te zien! De mogelijk vervuilde gel-nagels van een verpleegkundige werden geheel buiten beschouwing gelaten!
Ondanks dat er artsen werken bij VT blijkt uit alles dat die weigeren zelfs normale zaken te onderzoeken. Niet voor niets heeft een van hen inmiddels 3 tuchtrechtelijke klachten tegen zich..... (en van mij mogen het er meer worden: dit gedrag van 'oordelen zonder enig onderzoek' dient niet straffeloos en onbeperkt door te gaan!)

Treurig en gewoonweg laf is het feit dat zowel de directeur als de vertrouwensartsen van VT niet wilden reageren in de Zembla rapportage.... 'in verband met de privacy'.. Mijns inziens gewoonweg smoesjes en geen openbare verantwoording willen afleggen over wat men met ons belastinggeld doet.

Hierbij is gewoonweg niets nieuws onder de zon: de psycholoog dr. J. Verhulst schreef een artikel in het Eindhovens Dagblad 26-05-2009 'Weinig veranderd na de Bolderkar-affaire' waarbij mij de volgende regels opvallen:

'....door het blindmakende fanatisme van de betreffende hulpverlener, of hulpverlenende instantie. Succes verzekerd, want bij elke heksenjacht wordt altijd wel een heks gevonden. Op de tweede plaats door het verschijnsel dat zo mooi 'gedeelde verantwoordelijkheid' genoemd wordt. Wat er in de praktijk dus op neerkomt dat helemaal niemand verantwoordelijk is.'  

'….Nog steeds zijn er hulpverleners die zonder blikken of blozen verklaren dat zij de enige waarheid bezitten en desnoods blind een juiste diagnose kunnen stellen. Nog steeds vinden er behandelingen plaats die voortkomen uit een fanatiek bijgeloof, dan wel een sterk overdreven geloof in eigen kunnen ….'

Goed gezien, dr. Verhulst!


OORLOG  



Een ieder die mij kent weet dat ik in wezen een pacifist ben en groot tegenstander ben van alle wapentuig in de wereld. Nooit heb ik iets goeds gezien van wapens, wie dat wel heeft, laat het mij even weten! Ik zal dan ook, ter geruststelling van iedereen, de strijd op een nette manier voeren!

De WOEDE die mij tot de titel van dit stuk bracht zit 'm in het feit dat VEILIG thuis het presteerde om door hun verdachtmakingen en omwille van het feit dat HUN zo graag 'gelijk' hebben een KIND tot het randje van de DOOD brachten... HOE VER ga je? VT tot het uiterste... NIETS ontziend en als de rechter ze dan ook nog in het ongelijk stelt dan maar ouders gaan beschuldigen van 'poging tot doodslag' op hun kinderen... SCHANDE. (Ja, ik ben BOOS!). Is het kapot maken van ouders en het ruïneren van gezinnen 'in het belang van het kind'? VT, ga toch gauw fietsen of beter emigreren naar een eiland als Sumatra om daar tijgertjes uit huis te gaan plaatsen, kijken wat de moeder-tijgers doen dan wel naar Afrika om leeuwenwelpjes te gaan UHP  en bezien hoe leeuwinnen reageren!

Bij deze roep ik dan ook alle ouders, die te maken hebben met de gewoonweg leugen en verdachtmakingen industrie van jeugdzorg of Veilig Thuis, om de verantwoordelijken daarvoor op een fatsoenlijke manier ter verantwoording te roepen. Met dat laatste bedoel ik niet alleen klagen maar ook aanklagen! Heeft u hierbij hulp nodig, laat het dan gerust even weten!

Aanklagen op de fatsoenlijke manier: psychologen bij hetzij Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg (RTvG) of bij het Nederlands Instituut voor Psychologen (NIP) of Nederlandse Vereniging van Opvoedkundigen (NVO). Artsen kunnen aangeklaagd worden bij het RTvG. Klachten indienen kost alleen enige moeite, een postzegel en is verder 'vormvrij', d.w.z. Men is niet gebonden aan een bepaalde manier van schrijven!

Recentelijk zijn bij deze colleges zeer 'leuke' uitspraken gedaan tegen deskundigen die voor de Jz dan wel Kinderbescherming werken! Zie bijvoorbeeld deze tegen een zogeheten 'intern gedragsdeskundige van de Raad': https://www.psynip.nl/wp-content/uploads/2016/11/Uitspraak-CvT-1349.pdf en in hoger beroep bij CvB van het NIP: https://www.psynip.nl/wp-content/uploads/2016/11/Uitspraak-CvB-201417.pdf Hierbij valt op te merken dat de aangeklaagde psycholoog van de RvK probeerde weg te komen door te stellen dat zij NIET als psycholoog werkte, maar als gedragsdeskundige bij de Raad (items 2.6 en 2.7). Dit is verworpen. De voornaamste reden van haar veroordeling, eerst waarschuwing en in hoger beroep berisping, zit 'm in het feit dat zij géén onderzoek deed, moeder nimmer had gesproken en (derden) deskundigen volledig negeerde (items 2.13 en 2.14)! Vele jeugdzorg-slachtoffers zullen dit herkennen!

Voornaamste reden tot veroordeling zijn feiten als: ouders niet horen, pertinente onwaarheden zonder onderzoek overnemen, handelen zonder de wetenschappelijk correcte protocollen in acht te nemen, geen eigen onderzoek verrichten, maar wél vergaande uitspraken doen. Een ieder die met Jz te maken heeft gehad zal deze zaken herkennen!
Ik verwijs verder, als hulp aan ouders, naar mijn artikel 'De farce van de Gedragsdeskundige' waarbij ook een handleiding voor het indienen van klachten te vinden is! Na een succesvolle veroordeling door een tuchtcollege liggen er uiteraard mogelijkheden om schadevergoedingen te gaan eisen. Ik schreef er een artikel over.

Gelijk

Menigeen heeft graag zijn 'gelijk', ook schrijver dezes. Eind juni 2014 schreef ik een 4-tal artikelen over de 'Wet Meldcode' (zie de eerste regels!), ik vreesde namelijk de 'Heksenjacht op kinderen' omwille van het geldelijk belang van de jeugdzorg-industrie. De jacht is, ondanks de mooie praatjes van de nieuwe jeugdwet van 1-1-2015, waarbij 'buurtteams' en 'veiligheidstafels' de zorgen voor ouders weg zouden nemen en de hulp kunnen initiëren / geven.... Helaas zijn al die overlegsituaties eigenlijk een grote geld en energieverspilling gebleken, wordt de juiste hulp zelden via hun bereikt.
Ik vrees dat ik in 3 jaar tijd een gelijk gekregen heb, dat ik niet wilde hebben!

Wie wel hulp geven als echte psychiaters en psychologen die wél hun vak serieus nemen, vluchten weg bij GGZ en gemeenten: zij willen namelijk gewoon rechtstreeks ouders-kind contact en niet uit de derde hand via allerlei Jeugdzorg-werkers en buurtregiseurs enz. Ook willen serieuze psychiaters / psychologen niet schrijven naar de hand van hoe Jz dat zou willen: een integer medicus handelt onafhankelijk en volgens adequaat deskundig onderzoek en niet aan de hand van de leidraad van maatschappelijk werkers of buurtregiseurs dan wel gezinscoaches. Ieder medicus begrijpt waarom er zo'n 660 vacatures zijn bij overheidsinstellingen.....kennelijk begrijpt de Jz-industrie dit nog niet!




Vrede kan het op dit gebied snel worden. De voorwaarde is gewoonweg heel simpel: laat KINDEREN in het genot van de LIEFDE, AANDACHT en (ver)ZORG(ing) van hun BEIDE ouders. Doek de jeugdzorg-industrie op en laat het aan ouders / huisartsen welke hulp voor kinderen / gezinnen noodzakelijk is! Huisartsen kennen hun patiënten en gezinssystemen meestal als besten! Laat ouders, in overleg met hun huisarts, bepalen welke hulp of deskundige er eventueel nodig is en laat de huisarts ouders / kinderen rechtstreeks verwijzen naar systeemtherapeut, psycholoog, psychiater dan wel relatietherapeut indien noodzakelijk. WEG met dat hele circus van 'veiligheidstafel' en 'buurtregie' enz. enz. die alleen uit zijn om kinderen in hun macht te krijgen. Weg met de terreur van de op geld beluste opvolgers van BJZ, nu 'Veilig' Thuis geheten.....

Kortom: laat KINDEREN hun OUDERS!

Ceterum censeo 'Veilig Thuis' / BJZ esse delendam (naar Cato Maior)

Nico Mul, arts n.p.

E-mail: N.J.M.Mul@gmail.com

Aanvulling

In dit verband wil ik u attenderen op de artikelen van mw. Mary Sjabbens 'De HEKSENJACHT op onze kinderen' van 17-10-2017  en het artikel van mw. Marieke Sjerps in de Groene Amsterdammer van 10-01-2018 'Als insinuaties feiten worden'  Mijn complimenten voor beide schrijfsters!


maandag 11 december 2017

Liever de DOOD dan JEUGDZORG….

In deze blog’s heb ik vele malen schokkende verhalen, ernstige stukjes en aardige zaken gepubliceerd, al dan niet doorspekt met pogingen van mij om nog enigszins humoristisch te zijn. Dit alles bedoeld om misstanden in jeugdzorgland aan de kaak te stellen zonder enig gevoel voor humor te verliezen.

Dit artikel, waarvan de inhoud mij al ca. 9 maanden bekend is, is hierop een uitzondering: het verhaal is zodanig schokkend dat dit ernstige emoties op kan wekken. Dus, geachte lezers, als u problemen heeft hiermee, stop dan hier met lezen.


Het relaas van een gezin met ‘hulp van jeugdzorg’…

Het gezin bestaat uit een alleenwonende moeder met 4 kinderen, 3 dochters en een zoon.
Rondom de jaren 2008-2010 kreeg dit gezin ‘jeugdzorg’ hetgeen inhield dat er ongebreideld bemoeid werd met de verhoudingen tussen kinderen en moeder, constant gezocht werd naar ‘problemen’, steeds weer dreigingen met van alles en nog wat door diverse gezinsvoogden (niemand had een ‘hulpverleningsplan’ dat aansloot bij de realiteit, en uiteindelijk de uit huisplaatsing van de zoon van toen 15 jaar…. In 3 maanden tijd werd die jongen eigenlijk verpest en opgezet tegen zijn moeder: hij kwam in een rijk ‘Christelijk’, pleeggezin en de jongen werd gewoonweg omgekocht met van alles en nog wat, zo moest hij bijvoorbeeld ook een eigen badkamer hebben…. Na veel moeite kwam die na 3 maanden thuis en werd als een stuk vuilnis voor de deur gezet, zonder papieren, zijn spullen kwamen later (op dezelfde schofterige manier)… Uiteindelijk is het gezin bevrijdt van ‘jeugdzorg’ en hervindt het zijn rust….. De oudste 2 kinderen zijn sindsdien, in goede harmonie en zonder jeugdzorg, uit huis gegaan. Tot het volgende, schokkende feit: de op 1 na jongste dochter, 15 jaar, doet een ZELFMOORDPOGING…… uit ANGST om weer ‘jeugdzorg’ op hun dak te krijgen…. Zó erg werkte dit door voor een kind van toen ca. 7 tot 10 jaar….
Ik neem hier, met toestemming van de moeder, de volledige afscheidsbrief en de reactie van moeder hierop over.

GELUKKIG heeft het kind het overleefd en is moeder, samen met het kind, hulp gaan zoeken ZONDER jeugdzorg. Hier past alleen HULDE en COMPLIMENTEN voor deze moeder! Ik laat verder dochter en moeder aan het woord.


Afscheidsbrief Dochter 10-02-2017

Hallo Mama,

Ik hou heel veel van je. Maar ik kan nie verder. Dat gezijk met Jeugdzorg, die ons op de korrel heeft. Die dierenpolitie, ons op de korrel heeft en me klas, die doet als of ik niet besta. Ik kan er niet meer tege.
Ik heb me zelf faak afgevraagt waarom leef ik? Wat is het doel? Ik kwam op de conclusie dat je leeft voor de toekomst. En ik zie de toekomst niet zitten. Ik miss me vriende heel erg. In me nieuwe klas, ze kunnen me nergens mee helpe. Vorig jaar was het beste schooljaar van alle jaren, maar helaas is die voorbij. Als ik vorig jaar nie in zoon leuke klas gezete had, had ik ook nie zulke leuke vriende. Ik hou heel veel van me vriende. Ik weet niet wat ik zonder ze had gemoete, nu zit ik in een klas zonder vriende en dat vald heel erg tege. Ik ben en zit altijd alleen.
Ik heb het idee dat ze over me praate en me uitlachen, maar ik snap het wel, wie wil er nou met zoon dikzak als mij omgaan!
En dan nog telkens die onzekerheid over Jeugdzorg. Ik sta onder toezicht, maar waarom? Omdat ik dit van plan ben? Nee, om ons te pesten! Als ik nergens last van had, had ik dit waarschijnlijk ook nie gedaan! De dierenpolitie is al hetzelfde verhaal. Die heeft ook iets tegen ons.
Ik wil bij deze ook vraage mama en mijn zusje met rust te laaten!! Ik hoop dat dat gebeurd.
Wat ik ook jammer vind is dat ik niet over kon naar vakschoolrichtingA. Ik heb namelijk nix met schoolvakrichtingB. Ik vind het niet meer leuk! Dat heb ik aangegeve, maar ik heb gewoon een domme keuze gemaakt!!
Ik heb over dit besluit wat ik nu neem lang nagedacht, maar ik denk dat het zo beter is. Het heeft me wel verdriet gedaan. Ik hou van jullie. Willen jullie dat ook duidelijk maaken aan de dieren? En ze niet weg doen? Wat de dierenpolitie ook doet of zecht?
Ik hou van jullie allemaal.

Kusjes van je dochter xxx
____________________________________________________________________

Reactie van moeder:

Lieve Dochter,
Hier antwoord op je zelfmoordpoging. Op vrijdagavond, 10 februari 2017, na je stage, wilde je niet afwachten tot het weer maandag zou worden en jij weer naar school zou moeten, je gaf aan dat het daar een hel was, op school. Op je stage, op de boerderij had je het fijn en je wilde deze wereld verlaten, juist op je best, als je het fijn had. Gelukkig kwam je tot rust, nadat je de pillen had ingenomen en besefte, dat het ook anders kon. Je kwam net op tijd naar mij toe en we gingen samen met je zus en zusje je leven redden. Je maag werd leeggepompt en je had het over je afscheidsbrief. Je wilde mij dus iets duidelijk maken. Na overleg met jou, besloten we dit schriftelijk te analyseren, zodat andere 15 jarige meisjes zoals jij, er hun voordeel uit kunnen halen. Als voorbeeld namen we Jochem, uit het boek van Carry Slee, die wel zelfmoord pleegde met dodelijke afloop. Voor hem was het te laat, voor jou was er wel een andere oplossing mogelijk dan de dood, dat schreef je zelf in je boekbespreking over Spijt van Carry Slee. De hamvraag voor mij: waarom pleegt een 15 jarig meisje zelfmoord? Waarom doe jij deze poging en was het zonder die pillen slikken niet duidelijk geworden? Wat wil je mij duidelijk maken?

Ten eerste staan de meeste spelfouten nog in je brief, daar je dyslexie hebt en je er niet voor hoeft te schamen. Ten tweede lees ik in je brief dat je 6 punten benoemd.
  1. Jeugdzorg en de druk die ze uitoefenen op jou zit je enorm dwars en er moet iets aan gedaan worden. Dat is pestgedrag en je voelt jezelf verplicht om als modelkind te functioneren, die geen fouten mag maken en ook geen hulp mag vragen voor problemen.
  2. De dierenpolitie en de druk die ze uitoefenen over jou dieren, die is onterecht en moet stoppen, daar wij handelen vanuit het belang en de natuurlijke behoeftes van de dieren, het is gewoon pestgedrag.
  3. Pestgedrag in je klas, je wordt niet als gelijke gezien, je wordt genegeerd en je bent alleen en je hebt er geen vrienden.
  4. Je hebt weinig zelfwaarde, je hebt geen hoge pet op van jezelf, je zegt zelfs “dikzak” over jezelf.
  5. Je bent boos over je verkeerde richtingkeuze op school en die keus is nu voorbij en daardoor moet je nu je vrienden missen, daardoor moet je verder zonder hen en gaan zij een jaar eerder afstuderen, terwijl je ook die keus had kunnen maken. Je kwam er te laat achter dat jij ook die richting kon gebruiken voor je toekomst.
  6. Je wilt rust, je wilt zoveel mogelijk positieve oplossingen voor je problemen, maar door je angst voor de instanties kan/durf je geen hulp te vragen of ook maar aan te geven dat je ergens mee zit, je voelt je eenmaal verplicht om een modelkind te blijven (robot) en die kennen en mogen geen problemen hebben.
Dan nu de uitwerking op je punten.
  1. Jeugdzorg en de druk die ze je opleggen. Jij voelt het alsof je geen fouten mag maken en gaf aan, dat je het pestgedrag in je nieuwe klas niet wilde aangeven aan je mentor, omdat zij dit moet doorgeven aan Jeugdzorg. Zodoende zou Jeugdzorg hier misbruik van kunnen maken en deze problemen zien als reden voor OTS (Onder Toezicht Stelling). Je wist dat jij geen problemen had,op de problemen die je door de instanties hebt overgehouden na, niet op school en niet thuis. Er was een OTS opgelegd, omdat er hulpverleners in huis waren geweest, die aangaven dat jij één keer een grote mond had opgezet naar hen, en nog wel als spel. Wat zij niet begrepen is dat de angst die jij voelt ervoor zorgt dat je zo reageert en in de verdediging schiet! Jij hebt hierdoor een minderwaardigheid complex opgelopen en kan en mag daar geen hulp voor vragen omdat dat een grote reden is om jou een OTS of zelfs een uithuisplaatsing op te leggen. De school had aangegeven deze zogenaamde brutaliteit nooit tegen gekomen te zijn en ook geen problemen van jou te kennen, dit omdat jij je wel gehoord voelt op school, maar aan de kleine problemen niet kan werken door de angst. Je voelt je er wel veilig bij je vrienden, en hebt ook het idee dat wat je wèl aangeeft ze ernaar luisteren, maar door je pest verleden durf je het niet aan te geven als ze over je grens heen lopen! Daarom kon je geen hulp vragen voor het pestgedrag, die er per ongeluk ingeslopen was en hield je jou mond dicht, waardoor het uiteindelijk voor jou niet meer draagbaar werd. Daardoor wilde je rust, toen het niet meer ging en was dit de boodschap: Stop Jeugdzorg, voor zij jou stoppen, onder de grond? Heb ik het zo goed begrepen? De Jeugdzorg is door mijn gevraagde hulp ingezet, de hulp die ons niet hielpen maar de angst alleen maar groter maakten omdat zij alles doorspeelde elke fout die wij maakten. omdat ik graag hulp wilde, omdat ik een beperking heb, wat voor mij zelf, elke dag weer, wat door niemand wordt begrepen en al een hele strijd is, met alles wat ik doe! Voor deze beperking heeft de gemeente mij geen hulp willen geven, dat zou namelijk via Jeugdzorg goedkoper zijn voor de gemeente en dus loopt het nu over de hoofden van twee onschuldige minderjarigen. Schandalig toch? Laat dit pesten toch stoppen, is toch nergens voor nodig? Jullie oudere zus is zo beschadigd door jeugdzorg dat zij nadat ze er nu al 2 jaar vanaf is, nog elke dag een grote strijd moet voeren, bang om weer benadeeld te worden, bang voor hulp, maar de dingen niet los kunnen laten! Dit wil jij niet, maar je wilde het mede daarom ook niet aangeven, omdat je weet dat je zus dat ook heel erg zou vinden en alles op alles zou zetten om voor jou te strijden.
  1. De dierenpolitie, zij komen over ons gesloten hek heen gekropen en als ze een lege waterbak zien, die bij hercontrole een dag later weer normaal gevuld is, dan zijn ze niet blij voor de dieren, nee eerder teleurgesteld, omdat ze graag iets willen vinden om over te zeuren en een bekeuring over te geven. Ze geven dan alsnog een bekeuring voor gebrek aan water, omdat ze vinden dat naast de zelfdrinker, die automatisch de bak vult, voor elk dier een aparte extra waterbak moet staan. Een grote gevulde gezamenlijke waterbak is dan niet voldoende. Inmiddels heb ik alle rechtszaken van vorig jaar gewonnen en dit jaar heb ik zelfs aangifte gedaan tegen de dierenorganisaties, die maar blijven doorgaan met zeggen dat de dieren tekorten krijgen, terwijl ze niet aangeven of de dieren in goede conditie in de bak staan. De dierenarts heeft vorig jaar ook al aangegeven, dat de dieren in goede conditie in de bak staan, elk jaar worden ze gekeurd en ingeënt door de vee arts. Jij weet dat voordat wij dieren aanschaffen wij alles uitzoeken wat het beste is voor een beestje, zo zijn veel mensen jaloers en kunnen wij bijzondere beestjes houden die nergens anders meer geaccepteerd zullen worden. Zo blijven ze doorzeuren en is het de ene keer prima in orde volgens hen en de volgende keer weer helemaal mis, je kan ze niet volgen. Als het vandaag mis is, kan het morgen volgens hen prima in orde zijn, zonder dat ik er iets aan gedaan heb. Zij weten zelf het verschil niet eens tussen voedsel en stalbedekking! Dan zouden zij “proffesioneel” zijn opgeleid en alles weten van de dieren….. Het lijkt of die mensen van de dierenpolitie ziek zijn, of dat ze als ze gefrustreerd zijn het bij ons aan het afreageren zijn of zo. Jij, als mijn dochter wordt er duidelijk erg onrustig van, daar het ook onrust geeft. Continu rechtszaken voeren en je op eigen terrein niet meer veilig voelen, daar zij op je privé terrein binnen dringen en hun meningen onheilspellend zijn. Laat ons dus met rust, dat is voor iedereen beter. Het is echt pesten wat er met ons gedaan wordt, zo ervaar jij, mijn dochter dit dus ook!
  1. Pesten op school, dit nam de school heel serieus en schrokken hier zelfs van. Je mentor kwam na het bericht (zelfs op zaterdag, in haar eigen vrije tijd en na oppas voor haar kinderen te hebben geregeld) nog bij je op bezoek in het ziekenhuis en gaf jou een speciaal cadeau, Een hoelahoep poppetje met een bijzondere betekenis en diepgang voor jou. Er stond op “Ik zal zon en kleur in je leven brengen, wanneer anderen dat van je proberen af te pakken”. Hier werd je erg emotioneel van. Er werd direct actie op gezet, ouders werden geïnformeerd en de pesters werden met hun ouders op gesprek uitgenodigd. Er kwamen speciale afspraken voor deze klas en helemaal voor jou. Jij krijgt speciale hulp op school, ook buiten school hebben we nu goede hulp gevonden via de huisarts. Iets met hoe je met je emotie beter kunt omgaan en daar begeleiding bij krijgt. Voor jou echt een hele opluchting, want je kan je probleem nu wel bespreken en oplossen. Ook voor andere kinderen in die klas misschien een opluchting? Zeker nu je gehoord hebt dat de reden van één van de pesters was, dat zij een moeder heeft die ernstig kanker heeft en die vorige week euthanasie heeft moeten plegen. Dit meisje zit ook in jou nieuwe klas en nu pas kan ook jij begrijpen dat de pesters zelf juist ook zo hun problemen hebben.
  1. Weinig zelfwaarde, dit probleem wordt meegenomen naar de hulp die je ontvangt via de huisarts. Wordt aan gewerkt.
  1. Verkeerde richting op school is nu niet meer te herstellen en nu ga je toch door met die verkeerde keuze en ga je alvast met de stof van je goede richting aan het werk, zodat je misschien in de toekomst nog kan overschakelen naar de voor jou juiste richting.
  1. De rust die je zo zocht, krijg je ook als je over je problemen praat en zo veel mogelijk oplossingen zoekt. Die pillen lijken je wel rust te geven, maar net zoals bij Jochem in het boek van Carry Slee Spijt, lost het niet het probleem op. Het geeft vast wel rust, maar niet die jij ervan verwacht, want zelfdoding levert ook veel boze gevoelens. Dit omdat je ook voor een andere oplossing kan gaan en geloof me, lieve meid, ik ben super trots op je, dat je voor ons gekozen hebt. Dat je gezegd hebt, dat je ons gezin niet kan missen en dat je ook je dieren niet wil missen of pijn doen met je vertrek. Ik hou ook echt zielsveel van jou, lieve schat, ik ben blij dat je er weer bent en dat je nu wel over je problemen en gevoelens wilt/probeert te praten.
Eindconclusie van een bezorgde moeder is dat Jeugdzorg en eigenlijk onze maatschappij meer kapot maakt, dan je lief is. Dat ze hun doel, het beschermen van weerloze kinderen, zelf het meest overlopen, daar ze de kinderen juist beschadigen. Dat problemen op school met pesters opgelost kunnen worden, dat dit echt serieus genomen wordt, je dit beter kan melden dan het in je eentje proberen te dragen. Dat de politie en dierenpolitie burgers aan het pesten is en dat dit via de rechter gestopt moet worden. Dat er altijd een toekomst voor je ligt te wachten, maak er dus iets van, ook al lijkt het met kleine stapjes, je leert overal van en komt langzaam of snel zo dicht mogelijk bij je einddoel terecht.
Jouw zelfmoord poging was niet nodig geweest, als je mij, je zus, school of iemand iets duidelijker had gemaakt over hoe erg je er mee zat, dat je dingen anders had willen regelen, of oplossingen had willen zoeken voor zaken die je anders had willen zien dan konden wij er voor jou zijn en hier samen voor gaan vechten! Je had het over je toekomst, die zag jij niet zitten, nu hopelijk wel weer. Er is altijd een toekomst, maar dan moet je die soms wel duidelijk maken of duidelijk bespreekbaar houden. Voor een fijne toekomst, moet je wel iets doen, namelijk goed communiceren en eerlijk zijn met je gevoelens. Fijn dat je er weer bent en dat je open staat voor hulp, die niet via Jeugdzorg geregeld is. Wij zullen er altijd voor je zijn, en samen staan we sterk lieve meid, want niemand is zoals jij bent en ook jij hebt zulke prachtige eigenschappen die niemand anders heeft, en daar mag je trots op zijn!

____________ Einde verhaal dochter & moeder ____________________________

Geachte lezer, hier hoef ik niets meer aan toe te voegen. Ik wens moeder en dochter veel sterkte en hoop dat meer ouders dit voorbeeld zullen volgen: HELPT uw KINDEREN ZONDER ‘JEUGDZORG’ dan wel ‘VEILIG THUIS” enz. enz.!

Nico Mul



Ceterum censeo BJZ /’Veilig Thuis’ esse delendam (naar Cato Maior)

maandag 21 november 2016

De Vechtscheiding: de rol van de overheid!

De laatste paar jaar komt steeds meer de 'vechtscheiding' in de media. Steeds weer wordt benadrukt dat ouders moeten leren met elkaar om te gaan na scheiding en aan hun kinderen denken. Ik zal hier in dit artikel niets aan afdoen. Wel wil ik, met een voorbeeld, de rol van onze eigen overheid: politiek, rechters, kinderbescherming en jeugdzorg belichten. Ik zal ook komen met een oplossing.

Als voorbeeld neem ik mijn eigen scheiding uit 1993. Het ging in grote lijnen als volgt.


Op 8-9-93 vertrekt moeder met medeneming van onze dochter in het volste vertrouwen. Ca. 1 week later komt een brief van een advocate met een dagvaarding om op 4-10 bij een rechtbank te komen. Ik was nooit bij een rechter geweest en was na afloop 'met stomheid geslagen': geen enkel onderzoek, moeder vraagt alimentatie (50% van mijn juist vrijwillig gehalveerde inkomen) en het kind en krijgt alles. Geen onderzoek en de leugens: 'kind heeft nu de rust gevonden' en 'kind heeft nu zoveel vriendinnen' ...'in die rust mag geen verandering komen'. 'Vergeten' is dat moeder geen werk, geen inkomen en geen huisvesting heeft, maar dat is niet erg. Op mijn verzoek komt er raadsonderzoek no.1. De Raad (totaal 1 gesprek met vader): 'kind leed onder de ruzies tussen de ouders' (er is nooit of te nimmer ruzie geweest!), 'kind heeft zo veel vriendinnen' (ze klaagde dat ze niemand had, en dat bleek na 15 jaar nog, de waarheid!) en 'kind veranderde weer in het gelukkige kind dat ze altijd geweest was' (werkelijkheid: heeft niemand gezien wél werd er zelfs een melding kindermishandeling gedaan vanuit de omgeving van moeder! Deze meldingen zijn genegeerd.) De leugens van de Raad zegevierden bij de rechter. De bewijsstukken vanuit de omgeving vader werden genegeerd. Ouders moesten, aldus de rechter, 'werken aan hun communicatie'. Moeder weigerde. Dit bleek een vrijbrief om naar hartenlust de omgang kind-vader te stoppen. Ik moest voor ieder uurtje omgang naar de rechter. Deze omgang beviel niet zo, moeder deed maar een valse incest-beschuldiging: goed voor 4,5 jaar omgangssabotage +extra Raadsonderzoek: de Raad negeerde alle bewijs over de 'leefomstandigheden van vader' en had slechts één vraag voor mij: 'waarom wil moeder u niet zien...er moet toch wat gebeurd zijn..?' Mijn antwoord 'moet u aan moeder vragen' kon de raadsonderzoeker niet begrijpen! Wel bleek ik 'geen zelfinzicht in mijn handelen' te hebben. Uiteraard moest er een OTS komen en het kind bij moeder blijven met als argument: 'moeder laat de meest ruime omgangsregeling met de ander ouder, ruimer dan vader zou doen als het kind bij hem zou wonen' … Deze 'ruime omgangsregeeling' bleek uiteindelijk geen enkele, sterker nog, de gezinsvoogdijinstelling, Leger des Heils, nam na VRIJSPRAAK de valse incestbeschuldiging van moeder in een officieel stuk over. Later wisselde de gezinsvoogdijinstelling in wat later BJZ-Overijssel ging heten. Deze kwam zelfs, na 1 jaar zeer vernederende 'begeleide bezoeken' op hun kantoor, tot de conclusie dat mijn kind bang zou zijn voor mij en geen contact met mij zou willen. Gelukkig stond al mijn 'omgang' op video. Met die video' s ben ik bij 4 orthopedagogen geweest die alle 4 het tegendeel rapporteerden en ik ben opnieuw (moeten) beginnen met procederen: zowaar kreeg ik voor het eerst in 5 jaar een onbegeleide omgang van zowaar 28 uur per 6 weken.... Ieder uur had mij ondertussen ca. f500,- gekost aan advocaats en bijkomende kosten..... Ondertussen waren er uiteindelijk ca. 28 rechtszittingen geweest, en ja, ik moest zélf mijn advocaten betalen.
Soms neemt de praktijk zijn loop buiten alle rechters om: ik was in de buurt van mijn kind gaan wonen en wederom na een ernstig negatieve uitlating van moeder over mij tegenover ons kind vluchtte mijn dochter naar mij toe..... Moeder heeft haar wraakhouding nog lang volgehouden: ik heb 'samen' met mijn dochter gestudeerd en haar vrijwillig een bijdrage in haar studiekosten gegeven... toen zij 24 was stopte haar moeder de vrijwillige bijdrage aan ons kind en zei daarbij: 'ga je geld maar bij je vader halen van wat hij van mij GESTOLEN heeft' Pardon: WAT heb ik gestolen? Maar ja, zo kan je als moeder eindeloos in een wraakhouding blijven. Overigens heb ik geen woede richting moeder, eerder medelijden en begrip: zij moet zich verantwoorden tegenover ons kind.

Ik heb, voor de leesbaarheid, enige feiten en schandalige stukken van de jeugdzorgsector weggelaten. Ik wil alleen maar illustreren hoe een ouder, met de volledige hulp van zowel Raad, jeugdzorg als rechters een kind kan gebruiken als wapen en als inzet voor een scheiding, alles TEN KOSTE van een KIND.

Een opsomming van het falen:

  1. Rechter 1: Waarom onderzocht hij geen feiten en nam klakkeloos de woorden van moeder + de Raad aan die simpelweg zei: 'dat is het beste voor het kind'? Treurig is dat er een griffieformulier was met daarop voorgedrukt bij 'uitspraak': 'Voogdij moeder' … (vraag maar aan Joep Zander www.joepzander.nl )
  2. Raadsonderzoek 1: Geen enkel feitenonderzoek, moeder mocht geheime stukken inbrengen die vader niet mocht zien en doet beweringen die zelfs aantoonbaar onjuist zijn.
  3. Rechter na raadsonderzoek 1: negeerde volledig wat vader en zijn advocaat inbrachten, ook aangevoerde getuigen werden genegeerd. Rechter excuseerde zich met 'de Raad is de bij wet aangewezen deskundige' .
  4. Raadsonderzoek 2: De Raad had als opdracht van het Hof te 'onderzoeken welke omstandigheden vader te bieden heeft' De Raad negeerde dit bevel en had slechts één vraag: 'waarom wil moeder u niet zien?' Alleen voor deze vraag reed een raadsonderzoeker 400 km! Ook deze Raad weigerde getuigen te horen, weigerde zelfs de buurt en de kamer van ons kind te bekijken en kwam wederom met pertinente leugens over moeder, bijvoorbeeld dat zij 'werkzoekend' zou zijn (ze ging juist scheiden omdat ze absoluut niet werken wilde, zelfs geen part-time baantje!)
  5. Het Hof: wees op geen enkele manier de Raad terecht wegens het niet houden aan de opdracht van het onderzoek. Het Hof liet zich wederom leiden door moeder door te vragen hoeveel omgang zij voorstond. Moeder: 'geen enkele omgang'.  Het Hof vraagt aan de Raad wat die er van vindt. De Raad: 'Dit was ook de bedoeling van onze advisering' ... Herinner u hun rapport, waarbij ze ons kind aan moeder toewezen, omdat zij zo'n ruime omgang met vader zou toestaan!!).  Aldus geschiedde voor de 4 daaropvolgende jaren... ik mocht in die 4 jaar onze dochter ca. 64 UUR bezoeken onder zeer vernederende omstandigheden en vervolgens zeggen dat ik haar nooit meer zou mogen zien!
  6. De gezinsvoogdijinstellingen: werkten niet aan de omgangsregeling zoals de rechter die had opgelegd, maar gingen volledig met moeder mee en namen zelfs de valse beschuldigingen van moeder over in hun rapportages voor de rechter en gebruikten die om vooral geen normale omgang vader-kind te verkrijgen.
  7. Uiteindelijk gingen 2 medewerkers van voogdijinstelling 2 samen met 2 medewerkers van de Raad voor de Kinderbescherming met elkaar in overleg en schreven een rapport waaruit zou blijken dat mijn kind bang voor mij zou zijn en omgang met vader niet in het belang van het kind zou zijn! (Let wel: het kind schreef een brief aan de rechter met 6 jr. en met 7 jr. aan de Koningin omdat ze naar haar vader wilde! Ook dit is volledig genegeerd.) 3 Van deze 4 'deskundigen' hadden mijn kind nooit of te nimmer gezien of gesproken en geen van die 4 was orthopedagoog of kinderpsycholoog: amateurs dus!

(De reden dat ik daarna, na het opstarten van volledig nieuwe procedures, toch een onbegeleide omgang kreeg zat 'm in het feit dat een kinderrechter te Zwolle eens iets unieks deed: hij ging eens praten met mijn kind, toen 8 jaar en 7 mnd oud! Het kind gaf een heel ander beeld dan die papieren van de Raad en BJZ! Ook nam die rechter de 4 verklaringen van orthopedagogen serieus. Deze hadden namelijk wel mijn omgang bestudeerd vanuit hun professie!)

Uit bovenstaande moge duidelijk zijn hoe een 'vechtscheiding' wordt gemaakt: door gewoonweg rechters die niet onderzoeken en gezinsvoogdijinstellingen, 'jeugdzorg' die volstrekt partijdig en ondeskundig werken en een overheid die hier niets aan doet, sterker nog:een wetgeving heeft gecreëerd die dit alles mogelijk maakt!

'Een kind heeft recht op TWEE OUDERS punt'

De titel van dit item heb ik vaak gebruikt als adagium, actiekreet en uitgangspunt.
Het lijkt misschien simpel, maar ieder kind begint met een vader en een moeder. Voor een kind maakt het niet uit of ouders samenwonen, getrouwd zijn of niet, het kind erkend is of niet dan wel dat hij / zij de liefde, aandacht en (ver)zorg(ing) krijgt van BEIDE ouders. Dit eenvoudige uitgangspunt staat in schril contrast met wat de wetgever c.q. Overheid van dat recht van kinderen gemaakt heeft. Zo zijn er ca. 5 verschillende soorten kinderen in Nederland. Er was zelfs een verschillende rechter en rechtsgang over de kwestie of een kind omgang met zijn vader mag hebben of niet. In het ene geval de kinderrechter, andere gevallen de gewone civiele rechter en in weer andere de kantonrechter dan wel strafrechter (bij valse beschuldiging kan de strafrechter een ouder een contactverbod met zijn/haar kind opleggen, buiten de kinderrechter om!)
Voor mij blijft het recht van een kind op zijn haar beide ouders buiten iedere discussie. Ook in het geval van detentie van een ouder dan wel misbruik of mishandeling. In het eerste geval is het vreemd hoe krom er geredeneerd wordt: zit een moeder in de gevangenis, zelfs wegens moord op vader, dan wordt gezegd dat men een kind niet de moeder kan ontnemen, anders heeft het niemand meer en wordt er soms voor gepleit om de kinderen in de gevangenis te laten komen, heeft een vader moeder vermoord, dan wordt geredeneerd dat men het kind niet in de gevangenis kan laten komen bij zo'n brute vader..... In het tweede geval van misbruik of mishandeling, blijkt vaak dat een kind toch de ouder een en ander vergeeft en het juist op de lange duur van belang is om een verantwoord contact te onderhouden, desnoods onder toezicht of begeleiding: alles beter dan een levenslange doorsnijding van de band met die ouder.

Oplossingen   


U, geachte lezer, zal het met mij eens zijn dat er eens gewerkt wordt aan een oplossing voor wat nu zo populair 'vechtscheidingen' heet.
Ik bekijk even de rol van de wetgever: vele jaren hebben ouders geprotesteerd tegen de rol van Raad voor de Kinderbescherming, 'jeugdzorg' en rechters over de vader-discriminatie en het juist aanwakkeren van strijd tussen ouders. Nu weer worden vooral de ouders de schuld gegeven hier over: ouders moeten beter gaan communiceren en ouders moeten in therapie om tot elkaar te komen. BJZ-Noord-Brabant had zelfs een project 'expeditie scheiden' dat er op gericht was om 'ouders tot elkaar te brengen' . Dit laatste gebeurde onder leiding van een medewerkster die tevens coördinator uit huisplaatsingen was en geen opleiding tot mediator of zo had...wederom amateurisme dus!
De overheid heeft diverse keren de wet proberen aan te passen zoals op 1-1-1998 toen na scheiding beide ouders altijd het gezag zouden behouden... rechters dwarsboomden dit, vervolgens de wet 'scheiding en gelijkwaardig ouderschap': wederom gedwarsboomd door rechters die een onderscheid als 'zorgend ouder' en 'niet verzorgend ouder' creëerden. Wederom onwil van de politiek om hier een einde aan te maken. (En dat terwijl ik het nog geheel niet over alimentatiestrijd heb gehad!)
Kortom: de politiek heeft gefaald in het waarborgen van de rechten van kinderen op beide ouders: steeds maar weer komen er uitvluchten door zowel rechters als jeugdzorg, zogenaamd 'in het belang van het kind'.

Een voorstel

De volgende oplossing heb ik in meerdere artikelen (zie o.a. 23-09-2013 'De vechtscheiding oorzaken...' en 27-07-2014 'De vechtscheiding, een oplossing?!' ) en toegelicht, toch zal ik deze hier nogmaals toelichten, ookal weet ik dat er bij de politiek een grote onwil zal bestaan om mijn voorstel in overweging te nemen: het zal namelijk veel 'werk' ontnemen en mensen brodeloos maken... De oplossing bestaat uit de toevoeging van slechts 2 wetsartikelen in de NL-wetgeving:

  1. Burgerlijk Wetboek

Bij de geboorte van een kind krijgen beide biologische ouders van rechtswege het ouderlijk gezag en de plicht tot verzorging van hun kind, waarbij iedere ouder verantwoordelijk is voor 50% van die taak en de kosten daarvan.

  1. Wetboek van Strafrecht

Het verzaken van de zorgplicht ten aanzien van de aan zijn of haar gezag onderworpen kinderen dan wel het dwarsbomen van de zorgtaak van de andere ouder, wordt gestraft met (strafmaat.....) alsmede de ontzetting uit het ouderlijk gezag.″ 

Deze beide artikelen maken een eind aan het onderscheid voor de kinderen of de ouders getrouwd zijn of niet, of er sprake is van erkenning of niet, niets mee te maken: een kind heeft gewoonweg recht op TWEE OUDERS!

Deze artikelen maken een eind aan ieder 'kinderopvangprobleem' en ongelijkheid in zorgtaak: het is de taak van beide ouders, ongeacht hun relaties of burgerlijke status.

Er zal ook geen alimentatiestrijd zijn: beide ouders kunnen ook 50 % werken!

Ook zullen ouders in de buurt van elkaar moeten blijven wonen en wordt het gesol met kinderen verminderd.

Ook de strijd om omgangsregeling wordt beëindigd: je zal wel uitkijken als ouder om de zorgtaak van de ander te dwarsbomen!

Ik waardeer de inspanning van het Tweedekamerlid Bergkamp ten zeerste die ze doet voor vaders die nooit getrouwd zijn geweest en wel hun kinderen hebben erkend: als ze uit elkaar gaan wordt er alles aan gedaan om juist die vader buiten te sluiten ten aanzien van hun kinderen. Treurig is dat er ambtenaren van gemeenten zijn die ronduit zeggen bij aangifte van geboorte: 'het gezag is meteen geregeld' als je als vader je kind komt erkennen.... tot er gescheiden wordt....

Geachte mw Bergkamp en andere politici: er is nog véél meer mis in het recht op familie om maar niet over ´familierecht´ te spreken!

Nico Mul


Ceterum censeo BJZ esse delendam (naar Cato Maior)



maandag 14 november 2016

De 'Week van de Kindermishandeling'

Deze week, 14 t.m. 20 november 2016, is het weer de 'Week van de Kindermishandeling'. Opvallen is weer hoe selectief hier mee wordt omgegaan.

In mijn jeugd, ik ben van geboortejaar 1955, heb ik menigmaal een pak op mijn donder gehad, zowel van mijn ouders als van onderwijzers. Ook is er ooit door een onderwijzer zeer hard aan een oor getrokken. Thuis werd er ook af en toe eens een robbertje gevochten met mijn broers en zus. Ook waren wederzijdse stemverheffingen aan de orde van de dag. Toch zal ik nooit of te nimmer mijn ouders of onderwijzers willen verdenken van enige vorm van mishandeling: ik ben er volwassen mee geworden en heb geleerd van mijn fouten. Ik ben blij dat ik mijn ouders meer dan 50 jaar gehad heb en in vrede afscheid van ze heb mogen nemen. Ook ben ik blij met mijn broers en zus: ik had ze niet willen missen.

Tijden veranderen: als het AMK en BJZ in mijn tijd zo'n actieve meldingscampagne gedaan hadden, dan was ik mij familie gegarandeerd kwijt geweest: als onze buren gemeld hadden met 'er wordt daar gevochten' of 'de kinderen schreeuwen tegen elkaar, bijna iedere week wel eens'....

Nu dient er actief gemeld te worden, verklikkers sla uw slag! Wilt u uw buren eens goed treiteren: doe een paar meldingen, altijd goed voor op zijn minst 2 tot 3 jaar juridische procedures en jeugdzorg-interventies.

Het selectieve in de beleving van 'kindermishandeling':

Kindermishandeling is NIET:

  • Kinderen hun ouders ontnemen door 'jeugzorg'.
  • Kinderen in pleeggezinnen waarbij alles van de echte ouders wordt ontnomen, zelfs normaal telefonisch contact.
  • Een kind 'dank pleeg- dan wel jeugdzorg, opvoeden in leugens', vooral over hun eigen ouders en familie (Zie de zaak 'Yunus' die zogenaamd werd mishandeld, zijn broers echter niet, hij ook niet, maar het bewijs werd door BJZ bij de rechter achter gehouden! Yunus mag NIET bij zijn ouders wonen, zijn broers wél.)
  • Kinderen die door een pleegmoeder op zeer hardhandige worden terecht gewezen, zodanig dat voorbijgangers zelfs die pleegmoeder terecht wijzen.
  • Een pleegkind laten spelen zonder enig toezicht op een hoogslaper, zodanig dat na het spelen een kind (van 5) een gebroken arm heeft... niemand weet hoe dat kwam....
  • 3 Kinderen 2 weken achter laten zonder ouders, waarbij de ouders op 24 u vliegen weg zijn... de kinderen hebben verzorgers genoeg... (koninklijk huis)
  • Het structurele seksueel misbruik binnen de 'jeugdzorg'. (Zie het rapport Samson hier over en de 'verboden vragen'!)
  • De geestelijke en lichamelijke mishandeling in pleegzorg en jeugdzorginstellingen als 'vlinderen', 'isoleercel' en andere lijfstraffen.

Mishandeling is (nu) WEL:

  • Gekibbel / geruzie bij de buren.
  • Een kind dat zijn zin niet krijgt en onvrede uit op school.
  • Een 'corrigerende tik'.
  • 'Draai om de oren'.

Uiteraard is het structureel slaan en misbruiken van kinderen een zeer ernstige zaak, maar let wel: veel blauwe plekken kunnen voortkomen uit ziekten en door bepaalde spelletjes als bijvoorbeeld 'loopfietsen' waarbij de punt van het zadel tegen de onderrug stoot: blauwe plekken aldaar en dat heeft geheel niets met kindermishandeling te maken!

Om over kindermishandeling echt te oordelen zijn echte specialisten nodig. Hiervan zijn er ca. 10 in Nederland. Treurig is weer dat de jeugdzorgindustrie wederom denkt zonder die specialisten te kunnen en maar leken inzet om wederom veel meldingen te krijgen, alles ten bate van HUN WERKGELEGENHEID en de schijn op te houden dat ze onmisbaar zijn!

Herinner u, geachte lezer, het feit dat recentelijk de Kinderombudsvrouw stelde dat er juist méér deskundigheid zou moeten komen aan de ingang van de jeugdzorg: keukentafelgesprekken, die met de nieuwe jeugdwet van 1-1-2015 structureel zijn geworden, lossen niets op!


Nico Mul

Ceterum censeo BJZ esse delendam (naar Cato Maior)









zaterdag 25 juni 2016

De waarheid, waarheidsvinding en 'kinderroof'

Menigmaal hebben ouders die met 'jeugdzorg' te maken hebben het over 'terreur', 'kinderroof', 'leugens' en meer van dergelijke termen. Sommige ouders schrijven het op.  Het proefschrift van René Clarijs, november 2013, was ook duidelijk: 'Tiranie in de Jeugdzorg"…  
In 1989 was er al een groep die zich 'verontruste ouders' noemden, die een blaadje genaamd 'De Wervelwind' verspreiden. Die ouders maakten zich toen al zorgen over het gedrag van jeugdzorginstanties die meer weg hadden van kinderrovers en vergeleken die met de Rattenvanger van Hamelen.

Om misstanden aan de kaak te stellen zijn er vele publicaties geweest.  Veelal wordt echter door overheidsingrijpen dan wel ingrijpen van justitie die websites of publicaties verboden. Ik geef een paar voorbeelden: 'De Wervelwind' werd door ronduit chantage door een kinderrechter het zwijgen opgelegd,  u kunt de brief van die kinderrechter nalezen op de laatste bladzijde (brief kinderrechter J. Bartels 14-07-1989).

In 1996 schreef Gerrit van Bijsterveld een boek getiteld "Ik wil mijn kinderen zien"… het mocht niet baten.

Met de opkomst van internet kwamen er vele groepjes (o.a. Hyves, FB), websites enz. enz.  Diverse stichtingen kwamen en gingen weer even snel. 
De reacties vanuit jeugdzorg en kinderrechters waren steeds dezelfde: ouders werden gechanteerd over de rug van hun kinderen c.q. omgang met hen dan wel voor de rechter gedaagd.  Zelfs prof.Heertje ontkwam er niet aan in zijn publicaties, waarin hij namen van de liegende en bedriegende gezinsvoogden ronduit noemde: die namen moesten verwijderd worden uit zijn publicaties, de namen van de verantwoordelijke leidinggevende enz. mochten wel genoemd worden. Ik schreef er 2 artikelen over in mei 2014.
Deze maand nog werd een moeder die teveel tweets had verstuurd over het ware gezicht van BJZ voor de strafrechter gedaagd: het OM nam de aangiften van BJZ wel serieus, de aangiften van deze moeder tegen BJZ-medewerkers wegens hun laster en leugenpraatjes over moeder, werden direct geseponeerd!  De strafrechter deed gelukkig wel aan 'waarheidsvinding': geen straf dus! De familierechter echter nog steeds niet: nog steeds komt haar kind niet terug en blijft BJZ volharden in de 'parasietenwaan': let wel: géén parasiet en geen waan, beiden vastgesteld door artsen en psychiater….Zie hier haar website!

Het kan echter altijd nog erger: je schrijft als vader, die al 11 jaar zijn kind niet gezien heeft, een boek  en publiceert daarin gewoonweg de waarheid: de stukken van BJZ en rechters met de namen er in van de verantwoordelijken. Je boek wordt vervolgens door de rechters verboden: de waarheid mag NIET gezegd worden. De GroningerKrant publiceerde onderstaand artikel op 19-06-2016. De waarheid, die deze vader aardig door heeft (er wordt niets gedaan aan terugplaatsing van kinderen….!) mag eigenlijk niet gezegd worden. Hier onder de complete tekst.


Onwelgevallig boek wordt verboden; auteur wordt monddood gemaakt

 

De auteur van het boek ‘De Rotterdamse Babyroof’ heeft van de rechter een publicatieverbod gekregen. Er hangt hem een straf van 8 maanden boven het hoofd. In het boek heeft de auteur een uitgebreide verslaggeving bijgehouden van de uithuisplaatsing van zijn zoontje. Iedereen die daar professioneel bij betrokken is geweest, wordt met naam en toenaam genoemd in het boek. Ook verwijst hij naar jurisprudentie, wetgeving, protocollen en hoe het wel moet.


“Kappen nou met publiceren, anders sluiten we je 8 maanden op”

De auteur vindt dat hij op deze manier monddood wordt gemaakt door justitie die niet wil dat de onwelgevallige literatuur een groot publiek zou bereiken. De huidige situatie doet hem bijna denken aan landen waar het vrije woord ook niet op prijs wordt gesteld.
De auteur procedeert al ruim 11 jaar en heeft nog diverse juridische zaken lopen om zijn zoontje terug te krijgen. Maar tot nu toe zijn die rechtszaken (o.a. 1,2) zo goed als kansloos gebleken. Hij wordt meegezogen in een krankzinnige werkelijkheid van geheime procedures, corruptie en liegende hulpverleners. Jeugdzorg en de kinderrechters gaan echter niet mee met de argumentering van de auteur en hebben hem zelfs een contactverbod met de pleegouders opgelegd. Volgens de auteur heeft dit Nederlandse systeem van hulpverlening maar één doel: zijn zoon moet koste wat kost in een pleeggezin blijven en hij mag nooit meer terug naar zijn familie. Saillant  detail: De jongen (12) geeft al jaren aan zijn vader weer te willen  zien.

“Baantjes op de tocht”

Het familierecht in Nederland lijkt een verborgen agenda te hebben gelet op de vele gelijkgestemde reacties die op de redactie van de Groninger Krant zijn binnengekomen naar aanleiding van een advertentie in het NRC. De strekking van deze verhalen zijn bijna allemaal gelijk. Kinderen worden veelal ten onrechte bij hun ouders weggehaald, fouten worden zelden bekend of hersteld, er wordt geen feitenonderzoek gedaan en geen hoor en wederhoor toegepast.
“Het is een bizarre paradox: er is geen geld en tijd om aan terugplaatsing met de ouder(s) te werken”, zegt de auteur, “met als gevolg dat kinderen jarenlang onnodig in instellingen of pleeggezinnen blijven. Wat bovendien vele malen duurder is. Wie snapt dit nog?” Kinderpsychologen hebben vastgesteld dat ouders bij uit huis geplaatste kinderen hun kroost minimaal drie keer per week moeten zien om een band op te bouwen of in stand te houden. In praktijk worden de ouders met een (paar) uur contact per maand met hun kind afgescheept.
De auteur: “Tegen de rechters zei Jeugdzorg destijds: moeder kan de zorg niet aan en de vader is toch niet belangrijk. Vervolgens riepen diverse rechters mij niet op en werd van alles achter mijn rug om beslist. Tegenwoordig is een netwerkscreening  (onderzoek naar de mogelijkheid van terugplaatsing bij de familie van het kind) verplicht, maar wat heb ik daar nu aan?”
Eerder wees de rechtbank van Rotterdam een miljoenenclaim tegen jeugdzorg van de auteur af. De auteur procedeert nu tegen de Staat.

Klokkenluider
De auteur van het boek kan geen gehoor vinden bij de Nationale  Ombudsman of het Huis voor de Klokkenluiders , omdat er wereldwijd verschil bestaat in de definitie voor klokkenluiders. De wetgever heeft gekozen voor een persoon die vanuit een werkrelatie aan de publieke bel trekt. De Verenigde Naties hanteren een veel bredere definitie van de klokkenluider en stelt niet de eis van de werkrelatie. Nederland heeft het anti-corruptieverdrag weliswaar ondertekend en vervolgens geratificeerd in 2006. Toch worden termen als ‘maatschappelijk belang’ en ‘redelijk vermoeden’ ook genoemd op de website van het Adviespunt voor Klokkenluiders.
“Ik ben in het systeem niet anoniem, mijn kind wordt feitelijk door Jeugdzorg gegijzeld en ik word juridisch niet beschermd voor het melden van de maatschappelijke misstanden.” De man heeft afgelopen jaren tientallen instanties aangeschreven over de diverse misstanden in de Jeugdzorg. “Niemand grijpt in, want niemand is en voelt zich verantwoordelijk. Dat is typisch de Nederlandse jeugdzorg.” Aldus de auteur.

Verder ten strijde
De man heeft een belangrijke herzieningsprocedure lopen om omgang weer op te starten, nadat de Hoge Raad vorig jaar voor het eerst naar de zaak keek. Gevolg: Cassatie voor de man eindelijk een ander Gerechtshof in september dit jaar. “Iedereen bij Jeugdzorg en de rechtbank Rotterdam weet dat ik rechten studeer om advocaat te worden. Ik wil ouders en kinderen bijstaan tegen de uithuisplaatsingsmanie van Jeugdzorg en de slapende rechters.”
De rechtbank Rotterdam heeft echter geen verbod uitgesproken en met onmiddellijke werking en zodoende blijft het boek officieel dus nog te koop gedurende het hoger beroep.
Er is nog een klein gelukje: tot het hoger beroep, is het boek nog steeds te koop en te bestellen bij de auteur à raison van 25 € op rekening NL26ABNA0480896798 (op naam van Rotterdamse Babyroof) + je NAW-gegevens (€25 incl. verzendkosten)

De Groninger Krant was zo aardig om nog enige links naar enige van hun artikelen toe te sturen.  Zonder nadere toelichting geef ik u die ter kennisname:

Hoe treurig bovenstaand verhaal ook is, helaas is er 'niets nieuws onder de zon': steeds worden er kinderen uit huis geplaatst en er wordt er niets gedaan om de kinderen weer terug te plaatsen bij de echte, liefhebbende, ouders.  Ik memoreer maar even Leander (zoon van Arlette Heskes, wel bekend op internet… Leander mag niet terug naar moeder en vader, voor haar dochter mankeert deze moeder niets….(zelfde partner, zelfde huis + omstandigheden) en Yunus (u weet wel: dat jongetje met 'mishandelende ' ouders, alleen voor hem, niet voor zijn 2 broers)  In deze beide zaken zijn de pleegouders medewerkers van de jeugdzorg-industrie en werden de kinderen gewoonweg beloofd aan de pleegouders! Ik kan hier nog een reeks zaken noemen, maar daar wordt u, geachte lezer, niet vrolijk van.

De WAARHEID

Uit het hele gedrag van de jeugdzorg-industrie, of dit nu BJZ, pleegzorg, Veilig Thuis of Raad voor de Kinderbescherming heet, blijkt dat men een hekel heeft aan de waarheid en feiten negeert, verdraait enz. Mochten ouders of ouder-ondersteuners zaken publiceren, dan moet er alles aan gedaan worden om die het zwijgen op te leggen.
Er zijn ook meerdere procedures gevoerd om tot betere waarheidsvinding te komen, sterker nog, de Centrale Raad voor Beroep (gelijkwaardig aan de Hoge Raad!!)  oordeelde meerdere malen dat de rechter die zich uitspreekt over OTS of UHP de indicatiebesluiten daartoe dient te toetsen aan de hand van de kwaliteitsvereisten van de AwB (dat is dus: 'juistheid van feiten', 'gedegen onderzoek', 'alle feiten aan alle partijen bekend zijn', 'een duidelijk doel hebben' enz. zie verder blz. 34-36 van mijn 'Nico Mul's link). Ondanks dat dit al in 2008 vaste jurisprudentie werd, legden kinderrechters deze naast zich neer. Sterker nog, er zijn kinderrechters die gewoonweg stellen "ik doe niet aan waarheidsvinding", dit ondanks de wettelijke taak van rechters…(art. Rv.21-22).
De alom bekende familierechtadvocaat mr. ir. P. Prinsen schreef hier recentelijk nog een artikel over in de nieuwsbrief  van de stichting KOG.

Klachten indienen

Om de 'waarheid' van de jeugdzorg-instanties te onderstrepen ziet men vaak de zin 'de gedragsdeskundige is bij het team betrokken geweest'.  Veelal wordt de naam van deze persoon angstvallig geheim gehouden. Sommige, doorzettende en doortastende, ouders  proberen, vaak succesvol,  juist die gedragsdeskundigen aan te klagen bij hun beroepscolleges (Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg, NIP of  NVO).  Ik schreef ooit een soort gebruiksaanwijzing over het indienen van klachten. Volhoudende ouders krijgen dan ook steeds meer successen.  Om enige voorbeelden aan te halen: zie de eerder genoemde moeder van de 'parasietenwaan' en zie (van een andere moeder, die 'psychotisch' zou zijn, ondanks het tegendeel van deskundigen die wél onderzoek deden dat vervolgens genegeerd werd door Raad en Rechters!) deze uitspraak van het beroepscollege van het NIP: er wordt gewoonweg gehakt gemaakt van de psycholoog… en dat terwijl deze een 'ouderschapsonderzoek' deed op last van een gerechtshof en als 'betrouwbaar extern deskundige' zou moeten gelden… ze nam klakkeloos beweringen van anderen over en negeerde deskundigen….een BERISPING voor deze psychologe! U ziet de lange duur van de procedure en het volhouden van deze bewonderenswaardige moeder…. En nu moet ze nog opnieuw gaan procederen om haar kind terug te krijgen…. De lariekoek van zowel Raad als deze externe deskundigen hebben haar jarenlang haar kind ontnomen (uitgezonderd een bescheiden omgangsregeling).

Een nieuwe manier van aanklagen zou kunnen zijn om jeugdzorgmedewerkers aan te pakken aan de hand van hun eigen protocollen, men moet dan echter wel klagen bij de gemeenten en bijvoorbeeld de College Bescherming Persoonsgegevens Hierbij 2 rapporten van deze instantie over BJZ-Limburg en BJZ- Noord-Holland. De rapporten spreken duidelijke taal.

Is er nog hoop?

Soms wordt gezegd dat de waarheid zal zegevieren. Wat jeugdzorg betreft is het nu inmiddels een reeks van meer dan 50 jaar waar men leugen op leugen stapelt, ouders protesteren en men gaat na een paar sussende woorden van politici als 'het heeft onze aandacht' of 'wij veranderen de wetgeving' al dan niet gevolgd door naamveranderingsoperaties van de instanties, gewoon verder op dezelfde voet: kinderen worden ont-ouderd, ouders worden tot wanhoop gedreven….

Ouders komen wederom in protest. Zo is er aanstaande woensdag 29-06-2016 14.00 tot 17.00 u een manifestatie op het bekende Malieveld in Den Haag. Het thema is de 'waarheidsvinding'!

De Tweede Kamerleden mw.V. Bergkamp en mw. B.I. van der Burg willen graag verzonnen dan wel leugenachtige 'feiten' van JZ-instanties op papier hebben (adres: Tweede Kamer, Postbus 20018, 2500EA Den Haag)

Ik hoop dat de manifestatie in Den Haag en het handelen van de Tweede Kamer zal bijdragen tot een eind aan de terreur van jeugdzorg en herstel van familiebanden voor die 500.000 kinderen in Nederland die een van hun ouders niet MOGEN / KUNNEN zien 'dank zij jeugdzorg'!


Ceterum censeo BJZ esse delendam (naar Cato Maior)